သုဝဏ္ဏဟံသ ဇာတ်တော်

သုဝဏ္ဏဟံသ ဇာတ်တော်

ရှေးရှေးအခါက၊ ဟိမဝန္တာတောကြီးအတွင်း၌ စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်ပန်းမန်များစွာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နတ်ပြည်ကဲ့သို့သော သာယာသောအရပ်ဒေသတွင်၊ တောတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ၍ နေထိုင်လျက် ရှိကြကုန်၏။ ထိုအရပ်ဒေသ၌ပင် 'သုဝဏ္ဏဟံ' အမည်ရှိသော ရွှေရောင်ငုံးတစ်ကောင်သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ရေကန်တစ်ခု၌ နေထိုင်လျက် ရှိ၏။ ထိုငုံး၏ အမွေးအတောင်တို့သည် ရွှေရောင်တောက်တောက် ထိန်ထိန်လင်းလျက် နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပတင့်တယ်လျက် ရှိ၏။ သုဝဏ္ဏဟံသည် မည်သည့်

အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်သုံးရာတွင် ရင်ဆိုင်ရသော အခက်အခဲများ၊ စိတ်ဆင်းရဲမှုများအကြောင်းကို ရဟန်းတစ်ပါးက ဘုရားရှင်အား လျှောက်ထားတင်ပြပါသည်။ ဘုရားရှင်လည်း ထိုရဟန်း၏ မေးမြန်းလျှောက်ထားချက်ကို ကြားသိတော်မူ၍၊ ရှေးက မိမိတို့၏ အတိတ်ဘဝက အကြောင်းအရာကို ပုံပြင်ဇာတ်လမ်းဖြင့် ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းမှာ “သုဝဏ္ဏဟံသ ဇာတ်တော်” ဟူ၍ အမည်တွင်ပါသည်။

ထိုအခါက၊ ဘုရားရှင်သည် ပစ္ဆိမဒေသ၊ မဂ်ခ်ခ်ခ်ပြည်၊ မေခ်ခ်ခ်ခ်မြို့တော်အနီးရှိ တောအုပ်ကြီးတစ်ခုတွင် မဟာသတ္တဝါအဖြစ် ကိန်းအောင်းနေတော်မူပါသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်များ ပေါများလှသည်။ မေခ်ခ်ခ်ခ်မြို့တော်သူမြို့တော်သားတို့သည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြပြီး၊ သတ္တဝါတို့ကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ဝါသနာပါကြသည်။ ထိုမြို့တော်အနီးတွင် စာသင်ကျောင်းတစ်ခုရှိပြီး၊ ထိုကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အလွန်သနားတတ်ပြီး၊ သတ္တဝါအပေါ် မေတ္တာထားတတ်သူဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ကလေးငယ်သည် စာသင်ကျောင်းမှ ပြန်အလာတွင်၊ လမ်းဘေးတွင် ပစ်ထားခံရသော သနားစဖွယ် ကြောင်ငယ်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရပါသည်။ ထိုကြောင်ငယ်ကား အလွန်ပိန်လှီပြီး၊ အနာဒဏ်ရာများ ပေါများလှသည်။ ကလေးငယ်၏ စိတ်နှလုံးသည် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ပြည့်လျှမ်းလာသည်။ “အို… သနားစရာ ကြောင်ငယ်လေးရေ… ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလို ပြုကျင့်ရတာလဲ” ဟု စိတ်ထဲမှ တဖွဖွ ရွတ်ဆိုရင်း ကြောင်ငယ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်ပါသည်။

ကလေးငယ်သည် ကြောင်ငယ်လေးကို သူ၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပါသည်။ အနာများကို ဆေးထည့်ပေးသည်၊ အစာကျွေးသည်၊ ရေတိုက်သည်၊ အိပ်ရာခင်းပေးသည် စသည်ဖြင့် အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြုစုပါသည်။ ကြောင်ငယ်လေးသည် ကလေးငယ်၏ မေတ္တာတရားကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည် ကျန်းမာလာပါသည်။ အနာဒဏ်ရာများလည်း ပျောက်ကင်းသွားပါသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍၊ ကြောင်ငယ်လေးသည် ကလေးငယ်၏ အနီးကပ် အဖော်ဖြစ်လာပါသည်။ ညအိပ်ညနိုး အတူနေထိုင်ကြသည်၊ အတူဆော့ကစားကြသည်၊ အတူစားသောက်ကြသည် စသည်ဖြင့် သူငယ်ချင်းကောင်းများပမာ အလွန်ခင်မင်ရင်းနှီးကြပါသည်။ ကလေးငယ်သည်လည်း ကြောင်လေး၏ အမူအကျင့် အတော်အသင့် နားလည်လာပြီး၊ ကြောင်လေးကလည်း ကလေးငယ်၏ အသံကို မှတ်မိလာပါသည်။

သို့သော်၊ မေခ်ခ်ခ်ခ်မြို့တော်သူမြို့တော်သားတို့သည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဆဲဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် သတ္တဝါတို့ကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို အလွန်ဝါသနာပါပြီး၊ ကြောင်လေးကို တွေ့မြင်တိုင်း အမြဲတမ်း ရိုက်နှက်၊ ကန်ကျောက်၊ ခဲလုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်လေ့ရှိကြသည်။ ကလေးငယ်သည် ကြောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မေခ်ခ်ခ်ခ်မြို့တော်သူမြို့တော်သားတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။

တစ်နေ့သောအခါ၊ ကလေးငယ်သည် ကျောင်းမှ ပြန်အလာတွင်၊ မြို့သူမြို့သားများ က ကြောင်လေးကို ဝိုင်းအုံကာ ရိုက်နှက်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရပါသည်။ ကြောင်လေးသည် အလွန်ကြောက်လန့်နေပြီး၊ အော်ဟစ်ကူညီပါရန် အသနားခံနေပါသည်။ ကလေးငယ်၏ စိတ်နှလုံးသည် နာကျင်မှုဖြင့် ပြည့်လျှမ်းလာပါသည်။ သူသည် အလွန်ဒေါသထွက်သော်လည်း၊ မြို့သူမြို့သားတို့၏ ရန်မှ ကလေးငယ်ကို ကယ်တင်ရန် အားမတက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်၊ ဘုရားရှင်သည် မဟာသတ္တဝါအဖြစ်၊ ထိုကြောင်လေး၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်တော်မူပါသည်။ ထိုကြောင်လေးကား မေခ်ခ်ခ်ခ်မြို့သူမြို့သားတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အကြိမ်ကြိမ် ခံစားရသော်လည်း၊ မေတ္တာတရားကို မစွန့်လွှတ်။ သူသည် ကလေးငယ်အပေါ်ထားရှိသော မေတ္တာကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။

ကလေးငယ်သည် လျှင်မြန်စွာပင် ကြောင်လေးကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် မြို့သူမြို့သားတို့၏ ဝိုင်းအုံနေသော အုပ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး၊ “ရပ်ကြပါ… မလုပ်ကြပါနဲ့… သူက သနားစရာ ကောင်လေးပါ” ဟု အော်ဟစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြောင်လေးကို ပွေ့ဖက်ကာ မြို့သူမြို့သားတို့၏ ရိုက်နှက်မှုမှ ကာကွယ်ပေးသည်။

မြို့သူမြို့သားတို့သည် ကလေးငယ်၏ ရဲရင့်မှုနှင့် မေတ္တာတရားကို တွေ့မြင်ကြရာ အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးငယ်ကို မည်သို့မျှ မပြုလုပ်ရဲကြ။ ထို့နောက် ကလေးငယ်သည် ကြောင်လေးကို ပွေ့ဖက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

အိမ်သို့ရောက်သောအခါ၊ ကလေးငယ်သည် ကြောင်လေးကို အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသည်။ ကြောင်လေးသည် ကလေးငယ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်စက်အနားယူသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ဘုရားရှင်သည် ကလေးငယ်နှင့် ကြောင်လေး၏ မေတ္တာတရားကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတော်မူသည်။

ဘုရားရှင်က ရဟန်းအား ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်။ “ချစ်သား ရဟန်း… ရှေးသောအခါက၊ ထိုကြောင်ငယ်သည် ငါဘုရား၏ အတိတ်ဘဝ ဖြစ်သည်။ ငါဘုရားသည် ထိုဘဝက၊ မြို့သူမြို့သားတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အကြိမ်ကြိမ် ခံစားရသော်လည်း၊ မေတ္တာတရားကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ ကလေးငယ်ကား သတ္တဝါအပေါ် မေတ္တာထားတတ်သော၊ သနားတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ ငါဘုရားသည် ထိုဘဝက၊ သည်းခံခြင်း ဟူသော မဟာပါရမီကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။”

ဘုရားရှင်သည် ဆက်လက်၍ ဟောတော်မူသည်။ “ချစ်သား ရဟန်း… သည်းခံခြင်းသည် မဟာပါရမီ ဖြစ်သည်။ ထိုပါရမီကို ကျင့်သုံးသူတို့သည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေနိုင်၏။ ရဟန်းတို့သည်လည်း ကိလေသာတို့၏ နှောင့်ယှက်မှု၊ လူတို့၏ ဆဲရေး တိုင်းထွာမှု၊ ခက်ထန်သော စကားသံများ စသည်တို့ကို သည်းခံနိုင်ကြရမည်။”

ထိုအခါ၊ ရဟန်းသည် ဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို ကြားနာတော်မူ၍၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူပါသည်။ သူသည် မိမိ၏ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို သိရှိတော်မူ၍၊ သည်းခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကိုလည်း နားလည်တော်မူသည်။

ပရိယတ္တိ

သည်းခံခြင်းသည် မဟာပါရမီ ဖြစ်သည်။ ထိုပါရမီကို ကျင့်သုံးသူတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်၍ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေနိုင်၏။

ဘဝကျင့်စဉ်

သည်းခံခြင်းပါရမီ